سلام دوستان عزیز.فکر کنم دیگه این آخرین آپ این ماهم باشه . دیگه امتحانا از راه رسید و باید اساسی درسارو بخونم. واسه همتون روزای خوشی رو آرزو میکنم. امیدوارم موفق باشین. شما هم واسه امتحان ها نه منو بلکه همه دانش آموزا و دانشجوها رو دعا کنین که ایشالا بخیر و خوشی این امتحانارم بگذرونیم. راستی ممنون ازهمتون که وبلاگم سر میزنین شرمنده ی همتونم قول میدم به همتون سر بزنم.... .

 پسرک دوان دوان به سمت مسجد می دوید اما وقتی رسید جمعیت از مسجد خارج می شدند.دوستش را دید،او گفت دیر رسیدی. اشک در چشمان پسر حلقه زد. آن شب به نماز جماعت نرسیده بود و به همین خاطر گریه کرد.

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند
درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

که لیلی گرچه در چشم تو حوری است به هر جزِیی ز حسن او قصوری است

ز حرف عیب جو مجنون برآشفت در آن آشفتگی خندان شد و گفت:

اگر در دیده ی مجنون نشینی به غیر از خوبی لیلی نبینی

تو که دانی که لیلی چون نکویی است کز و چشمت همین بر زلف و رویی است

تو قد بینی و مجنون جلوه ی ناز تو چشم و او نگاه ناوک انداز

تو مو بینی و مجنون پیچش مو تو ابرو ، او اشارت های ابرو

دل مجنون ز شکر خنده خون است تو لب می بینی و دندان که چون است

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام نه آن لیلی است کز من برده آرام

می‌خواست به چشم بیاید، اما نمی‌دانست چگونه. گاهی سوار باد می‌شد و از جلوی چشمها می‌گذشت.

گاهی خودش را روی زمینه روشن برگها می‌انداخت و گاهی فریاد می‌زد و می‌گفت:

“من هستم، من اینجا هستم، تماشایم کنید .”

اما هیچکس جز پرنده‌ها‌یی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره‌هایی که به چشم آذوقه زمستان به او نگاه

می‌کردند، به او توجهی نمی‌کرد.دانه خسته بود از این زندگی؛ از این‌ همه گم‌ بودن و کوچکی خسته بود. یک

روز رو به خدا کرد و گفت:

“نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچ‌کس نمی‌آیم. کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا می‌آفریدی.”

خــــدا گــــــفـــت: “

اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آنچه فکر می‌کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ‌شدن ندادی.

رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده‌ای. راستی یادت باشد تا وقتی که می‌خواهی به چشم بیایی،

دیده نمی‌شوی. خودت را از چشم‌ها پنهان کن تا دیده شوی.” دانه کوچک معنی حرف‌های خدا را خوب

نفهمید، اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. سال‌ها بعد دانه کوچک، سپیداری بلند و با شکوه بود که

هیچکس نمی‌توانست ندیده‌اش بگیرد. سپیداری که به چشم همه می‌آمد.

بیشتر وقتا به اون چیزایی که فکر میکنی نمیرسی.اون چیزی که دلت میخواد نمیشه و روحیه ات رو تحت تاثیر قرار میده. بیشتر وقتا احساس میکنم زندگی پوچی دارم.خیلی خسته کننده و تکراری.قرآن که میخونم آروم تر میشم ولی بعدش باز همون حس رو دارم.بیشتر وقتا به قول بچه ها گفتنی اصلا حسش نیست.نمیدونم این حالت کسل بودن چه جوری در من جا خوش کرده.نمیدونم مال همین دورانه و زود گذره یا نه.خدا کنه زود گذر باشه.طبق صحبت خیلی های دیگه که میگن جوونی بهترین دورانه،تا الان که برای من بهترین نبوده.نمیدونم شما هم همین حسو دارین یا نه.ولی در من خیلی جا خوش کرده این حس کسلی.خوشحال کننده ترین چیز برای من اینه که دارم بزرگتر میشم و میگن آدم بزرگتر که میشه بیشتر میفهمه.

تا که پرسیدم ز منطق، عشق چیست
در جوابم اینچنین گفت و گر یست
لیلی و مجنون همه افسانه اند
عشق، تفسیری ز زهرا و علیست

آشغ: از وقتی او به قلبم پا نهاده به هرطرف نگاه می کنم او نو می بینم، اینطور نمیشه باید بهش برسم.

عاشق: اگه خدا اونو برای همراهی من آفریده باشه از وقتی به اون برسم تا آخر عمرم، تنها اونو خواهم دید.

آشغ: زیباتر از او کسی رو ندیدم.
عاشق: با کمال تر و انسان تر از او ندیدم.

آشغ: نمی دونم چطور بهش ثابت کنم عاشقش(آشغش) هستم.
عاشق: می دونم بهتر از هر کسی از دلم خبر داره.

آشغ: به هرقیمتی باشه باید اونو بدست بیارم.
عاشق: حتی به قیمت از دست دادنش برای خوشبختیش تلاش خواهم کرد.

آشغ: برای رسیدن به او حاضرم تمام پلهای پشت سرمو خراب کنم.
عاشق: اگه رسیدن به او پلی به سمت تعالی هر دوی ماست آرزو میکنم خدا مارو بهم برسونه.

آشغ: خدایا مارو بهم برسون.
عاشق: خدایا ما را با هم به خودت برسون.

خدایا یاریم کن تا عاشق باشم نه آشغ!

نظر شما چیه؟

در بهار جوانی همپای برگ های پاییزی،

کوچه ها را در می نوردم...

پاییز است اما، خبری از ابر و باران نیست!...

همچون شور جوانی من که به دست زمانه اسیر است و

نشانی از آن در من نیست...

پاییز است ، آری...

چه زود انسان ها از یاد هم می روند و

جای خالی آدم ها پر می شود...

چه زود از همه چیز خاطره می ماند و

در ذهن حک می شود...

افسوس، افسوس از عمری که پای دوست گذشت

سرانجام، فراموش و خاطره شدیم!...

عصر یک جمعه ی دلگیر ، دلم گفت:

 بگویم ،بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیدست

،چرا آب به گلدان نرسیدست،

و هنوزم که هنوز است،غم عشق به پایان نرسیدست.

بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید ،بنویسد که هنوزم که هنوز است،چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیدست و چرا کلبه ی احزان به گلستان نرسیدست.

عصر این جمعه ی دلگیر ، وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،پس کجایی گل نرگس؟

به تماشا سوگند

واژه ای در قفس است.

من به آنان گفتم:

آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

و به آنان گفتم :

همچنانی که فلز زینتی نیست به اندام کلنگ .

در کف دست زمین گوهر ناپیداییست

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

پی گوهر باشید.

لحظه ها را به چرا گاه رسالت ببرید.

....زیر بیدی بودیم

برگی از شاخه ی بالای سرم چیدم ،گفتم :

می شنیدم که به هم می گفتند

سحر می داند سحر.

سر هر کوه رسولی دیدند.

ابر انکار به دوش آوردند.

تا کلاه از سرشان بردارد.

چشمشان را بستیم .

جیبشان را پر عادت کردیم.

آرزویی است مرا در دل

که روان سوزد و جان کاهد

هردم آن مرد هوسران را

با غم و اشک و فغان خواهد

به خدا در دل و جانم نیست

هیچ جز حسرت دیدارش

سوختم از غم و کی باشد

غم من مایه ی آزارش

شب در اعماق سیاهی ها

مه چو در هاله ی راز آید

نگران دیده به ره دارم

شاید آن گمشده باز آید

سایه ای تا که به در افتد

من هراسان بدوم بر در

چون شتابان گذرد سایه

خیره گردم به در دیگر

همه شب در دل این بستر

جانم آن گمشده را جوید

زین همه کوشش بی حاصل

عقل سر گشته به من گوید

زن بدبخت دل افسرده

ببر از یاد دمی او را

این خطا بود که ره دادی

به دل آن عاشق بدخو را

آن کسی را که تو میجویی

کی خیال تو به سر دارد

بس کن این ناله و زاری را

بس کن او یاد دگر دارد

لیکن این قصه که میگوید

کی به نرمی رودم در گوش

نشود هیچ ز افسونش

آتش حسرت من خاموش

میروم تا که عیان سازم

راز این خواهش سوزان را

نتوانم که برم از یاد

هرگز آن مرد هوسران را

شمع! ای شمع چه میخندی؟

به شب تیره ی خاموشم

به خدا مردم از این حسرت

که چرا نیست در آغوشم...

«فروغ فرخزاد»

 از تنگنای محبس تاریکی

از منجلاب تیره ی این دنیا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو

آه ، ای خدای قادر بی همتا

یکدم ز گرد پیکر من بشکاف بشکاف این حجاب سیاهی را

شاید درون سینه ی من بینی

این مایه ی گناه و تباهی را

دل نیست این دلی که به من دادی

در خون تپیده،آه، رهایش کن

یا خالی از هوی و هوس دارش یا پای بند مهر و  وفایش کن

تنها تو آگهی و میدانی

اسرار آن خطای نخستین را

تنها تو قادری که ببخشایی

بر روح من،صفای نخستین را

آه ، ای خدا چگونه ترا گویم

کز جسم خویش خسته و بیزارم

هرشب بر آستان جلال تو

گویی امید جسم دگر دارم

از دیدگان روشن من بستان

شوق به سوی غیر دویدن را

لطفی کن ای خدا و بیاموزش

از برق چشم غیر رمیدن را

عشقی به من بده که مرا سازد

همچون  فرشتگان بهشت تو

یاری به من بده که در او بینم

یک گوشه از صفای سرشت تو

یکشب ز لوح خاطر من بزدای

تصویر عشق و نقش فریبش را

خواهم به انتقام جفاکاری

در عشق تازه فتح رقیبش را

راضی مشو که بنده ی ناچیزی

عاصی شود به غیر تو روی آرد

راضی مشو که سیل سرکشش را

در پای جام باده فرو بارد

از تنگنای محبس تاریکی

از منجلاب تیره ی این دنیا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو

آه، ای خدای قادر بی همتا!

  «فروغ فرخزاد»

من خدا را دارم، تنها نیستم ،رها نیستم، دیوانه هم نیستم!

یه دوست معمولی وقتی می آید خونت، مثل مهمون رفتار میکنه

یه دوست واقعی درِ یخچال رو باز میکنه و از خودش پذیرایی میکنه

یه دوست معمولی هرگز گریه تو رو ندیده.

یه دوست واقعی شونه هاش از اشکای تو خیسه

یه دوست معمولی اسم کوچیک پدر و مادر تو رو نمی دونه

یه دوست واقعی اسم وشماره تلفن اون هارو تو دفترش داره

یه دوست معمولی یه دسته گل واسه مهمونیت می آره

یه دوست واقعی زودتر میآد تا تو آشپزی بهت کمک کنه و دیرتر می ره تا به کمکت همه جارو جمع و جور کنه

یه دوست معمولی متنفره از این که وقتی رفته که بخوابه بهش تلفن کنی

یه دوست واقعی میپرسه چرا یه مدته طولانیه که زنگ نمی زنی؟

یه دوست معمولی ازت میخواد راجع به مشکلاتت باهاش حرف بزنی

یه دوست واقعی ازت میخواد که مشکلاتت را حل کنه

یه دوست معمولی وقتی بینتون بحثی میشه دوستی رو تموم شده میدونه

یه دوست واقعی بهت بعد از یه دعواهم زنگ میزنه

یه دوست معمولی همیشه ازت انتظار داره.

یه دوست واقعی میخواد که تو همیشه رو کمکش حساب کنی

یه دوست معمولی این حرف های منو میخونه و فراموش میکنه

یه دوست واقعی اونو واسه همه میفرسته

روزی به خدا شکایت کردم که چرا پیشرفت نمی کنم ؟ دیگر امیدی ندارم!

خداوند پاسخ داد :آیا درخت بامبو و سرخس را دیده ای ؟

گفتم : بله دیده ام

خدا گفت : هنگامی که درخت بامبو و سرخس را آفریدم به خوبی از آنها مراقبت کردم.

سرخس خیلی زود سر از خاک برآورد و همه زمین را گرفت، اما بامبو رشد نکرد.

من از او قطع امید نکردم.

در دومین سال سرخسها بیشتر رشد کردند ، اما باز هم از بامبو ها خبری نبود.

سال های سوم و چهارم هم گذشت ، اما بامبوها رشد نکردند.

در سال پنجم جوانه کوچکی از بامبو نمایان شد و در عرض شش ماه ارتفاعش از سرخس بالاتر رفت ، آری در این مدت بامبو داشت ریشه هایش را قوی میکرد.

آیا میدانی در تمام این سالها که تو درگیر مبارزه با سختیها و مشکلات بودی در حقیقت ریشه هایت را مستحکم می ساختی؟

زمان تو نیز فرا خواهد رسید و تو نیز پیشرفت خواهی کرد.

نا امید نشو!

دوست داشتن از عشق برتر است!

دوست داشتن از عشق برتر است. عشق يك جوشش كور است و پيوندي از سر نابينائي. اما دوست داشتن پيوندي خودآگاه و از روي بصيرت روشن و زلال . عشق بيشتر از غريزه آب ميخورد وهرچه از غريزه سر زند بي ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع ميكند و تاجا كه يك روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نيز همگام با ان اوج مي يابد.

عشق باشناسنامه بي ارتباط نيست و گذر فصلها و عبور سالها بر آن اثر ميگذارد. اما دوست داشتن در وراي سن و زمان و مزاج زندگي مي كند و بر آشيانه ي بلندش روز و روزگار را دستي نيست . . .

اما دوست داشتن در روشنائي ريشه مي بندد و در زير نور سبز مي شود و رشد ميكند و از اين رو است كه همواره پس از آشنائي پديد مي آيد و در حقيقت ، درآغاز ، دو روح خطوط آشنائي را در سيما و نگاه يكديگر مي خوانند، وپس از «آشنا شدن» است كه «خودماني» ميشوند. دو روح ، نه دونفر، كه ممكن است دو نفر باهم در عين رودربايستي ها احساس خودماني بودن كنند و اين حالت بقدري ظريف و فرار است كه به سادگي از زير دست احساس و فهم ميگريزد و سپس طعم خويشاوندي بوي خويشاوندي و گرماي خويشاوندي از سخن و رفتار و آهنگ كلام يكديگر احساس ميشود و از اين منزل است كه ناگهان ،خود به خود ،دو همسفر بچشم مي بينند كه به پهندشت بي كرانه ي مهرباني رسيده اند و آسمان صاف و بي لك دوست داشتن بر بالاي سرشان خيمه گسترده است و افقهاي روشن و پاك و صميمي «ايمان» در برابرشان باز مي شود و نسيمي نرم و لطيف ، همچون روح يك معبد متروك كه در محراب پنهاني آن ، خيال راهبي بزرگ نقش بر زمين شده و زمزمه ي دردآلود نياشش مناره ي تنها و غريب آن را به لرزه مي آورد، هر لحظه پيام الهام هاي تازه ي آسمانهاي ديگر و عطر گلهاي مرموز و جانبخش بوستان هاي ديگر را بهمراه دارد و خود را ، به مهر و عشوه اي بازيگر، و شيرين و شوخ ، هر لحظه بر سر و روي اين دو مي زنند.

عشق جنون است و جنون چيزي جز خرابي و پريشاني «فهميدن» و «انديشيدن» نيست. اما دوست داشتن ،در اوج معراجش ، از سرحد عقل فراتر مي رود و فهميدن و انديشيدن را نيز از زمين ميكند و با خود به قله ي بلند اشراق مي برد.

عشق نيرويي است در عاشق ،كه اورا به معشوق ميكشاند ؛ و دوست داشتن جاذبه اي است در دوست ، كه دوست را پي دوست ميبرد. عشق ، تملك معشوق است و دوست داشتن تشنگي محو شدن در دوست!

( برگرفته از كتاب «كوير» دكتر علي شريعتي )

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

یادم آید تو به من گفتی:

باز گفتم:که تو صیادی و من آهوی دشتم

رفت در ظلمت شب آن شب و شب های دگر هم

از گل فروشي ، لاله رخي لاله ميخريد